خانواده، کودکی و بیماری قلبی
جوزف چایکین در ۱۶ سپتامبر ۱۹۳۵ در بروکلین نیویورک، در خانوادهای یهودی با ریشهٔ روسی به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند خانوادهای پنجفرزندی بود. منابع معتبر نام خواهرانش شامی، میریام و فی پرل و برادرش بن را ثبت کردهاند. پدر خانواده زبانهای عبری و روسی تدریس میکرد، اما نام کامل پدر و مادر در منابع حرفهای منتخب بهروشنی ثبت نشده است؛ بنابراین این صفحه آن را حدس نمیزند.
چایکین در ششسالگی به تب روماتیسمی مبتلا شد و قلبش برای همیشه آسیب دید. هنگامی که دهساله بود، نزدیک دو سال را دور از خانواده در بیمارستان کودکان فلوریدا گذراند؛ خانواده در آن زمان در دسموین آیووا زندگی میکردند. این تجربهٔ طولانیِ تنهایی، بدن آسیبپذیر و شنیدن صداهای بیماران دیگر بعدها نگاه او را به حضور زندهٔ بازیگر و رابطهٔ بدن با زبان شکل داد.
دانشگاه، نیویورک و لیوینگ تئاتر
او مدتی در دانشگاه دریک فلسفه و تئاتر خواند، سپس به نیویورک بازگشت. برای گذران زندگی کارهای مختلف انجام داد، در متروپولیتن اپرا سیاهیلشکر شد و نزد آموزگارانی از جمله هربرت برگهوف بازیگری آموخت. حضور در لیوینگ تئاتر و بازی در نمایش The Connection تجربهای تعیینکننده بود، اما چایکین بهتدریج احساس کرد جستوجوی هنری گروه زیر سایهٔ فعالیت سیاسی قرار گرفته است.
ساختن اوپن تئاتر
چایکین در ۱۹۶۳ اوپن تئاتر را با گروهی از هنرمندان و شاگردان نولا چیلتون پایه گذاشت. این مجموعه ابتدا آزمایشگاهی بسته برای بازیگران بود و سپس به گروه اجرایی بدل شد. تمرینهای «صدا و حرکت»، دگرگونی بدنی، بداههپردازی و خلق گروهی به بازیگر اجازه میدادند بهجای تقلید صرف از زندگی روزمره، با تمام بدن و تخیلش معنا بسازد.
Viet Rock نوشتهٔ مگان تری، America Hurrah نوشتهٔ ژانکلود ون ایتالی و The Serpent از مهمترین دستاوردهای گروه بودند. «مار» متن کتاب مقدس، ترورهای دههٔ ۱۹۶۰ و تجربههای شخصی بازیگران را در یک اجرای جمعی کنار هم گذاشت. اوپن تئاتر در آمریکا، اروپا و زندانها اجرا کرد و در ۱۹۷۱ با Terminal به جشن هنر شیراز آمد.
چایکین در ۱۹۷۳، درست زمانی که گروه اعتبار بینالمللی یافته بود، آن را منحل کرد. او میترسید یک نهاد دائمی، آزادی آزمایش و خطرکردن را از بین ببرد. کتاب The Presence of the Actor که نخستینبار در ۱۹۷۲ منتشر شد، تمرینها و فلسفهٔ او دربارهٔ بازیگر، گروه و مسئولیت اجتماعی تئاتر را ثبت کرد.
همکاری با سم شپرد
رابطهٔ هنری چایکین و سم شپرد یکی از همکاریهای مهم تئاتر تجربی آمریکا بود. آنان نمایشهای Tongues، Savage/Love، The War in Heaven و When the World Was Green را با هم ساختند. مکاتبات سالهای ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ آنان نیز بهعنوان سندی از یک دورهٔ مهم نمایشنامهنویسی آمریکا منتشر شد.
در Savage/Love یا «عشق وحشی»، شعرهای نمایشی کوتاه دربارهٔ میل، ترس، جدایی و خیال عاشقانه به یک رشته اجرای صوتی و بدنی تبدیل میشوند. چایکین در این اثر فقط اجراکننده یا کارگردان نبود؛ او همراه شپرد پدیدآورندهٔ اثر است. در کتاب فارسی «عشق و نفرین»، «عشق وحشی» اثر مشترک چایکین و شپرد است، اما «نفرین قحطیزدگان» را شپرد بهتنهایی نوشته است.
سکته، آفازی و بازگشت به صحنه
آسیب قلبی دوران کودکی چند جراحی را در پی داشت. در مه ۱۹۸۴، هنگام سومین جراحی قلب باز، چایکین سکتهای شدید کرد و دچار آفازی شد؛ یعنی توانایی یافتن، ساختن و گاهی فهم واژهها برایش دشوار شد. هنرمندی که تمام عمر با صدا و کلمه کار کرده بود، ناگهان مجبور شد زبان را از نو پیدا کند.
این حادثه پایان کار او نشد. سم شپرد The War in Heaven را برای صدای پس از سکتهٔ او گسترش داد. ژانکلود ون ایتالی Struck Dumb را با او ساخت و سوزان یانکوویتز Night Sky را با الهام از تجربهٔ آفازی نوشت. چایکین آثار بکت را اجرا و کارگردانی کرد و ساموئل بکت ترجمهٔ انگلیسی آخرین شعرش، What Is the Word، را به او تقدیم کرد. ادامهٔ کار او نشان داد مکث، شکستگی زبان و جستوجوی واژه نیز میتوانند بخشی از بیان هنری باشند.
جایزهها و تأثیر
چایکین شش جایزهٔ اوبی دریافت کرد؛ از جمله نخستین اوبی یک عمر دستاورد در سال ۱۹۷۷. دو بورسیهٔ گوگنهایم، جایزهٔ خدمات برجستهٔ بنیاد ملی هنر آمریکا و جایزهٔ ادوین بوث از دیگر افتخارات او بودند. او پس از مرگ، در ۲۰۱۰ به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت.
روش او بر تئاتر گروهمحور، خلق جمعی و آموزش بازیگر اثر ماندگار گذاشت. اهمیتش فقط در نمایشهایی که ساخت نیست؛ او پرسید بازیگر چگونه میتواند در حضور تماشاگر، با بدن، صدا، سکوت و توجه به دیگر اعضای گروه حقیقتی زنده بسازد.
سالهای پایانی و علت مرگ
چایکین تا روزهای پایانی فعال ماند. تنها دو روز پیش از مرگ، برای تولیدی از Uncle Vanya بازیگر انتخاب میکرد و همزمان روی کارگاهی از The War in Heaven کار داشت. او ۲۲ ژوئن ۲۰۰۳ در خانهاش در گرینویچ ویلیج نیویورک بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. ۶۷ سال داشت.
منابع حرفهای بررسیشده اطلاعات قابلاتکایی دربارهٔ همسر یا فرزندان او منتشر نکردهاند. این صفحه نبودن چنین اطلاعاتی را با حدس یا روایت شبکههای اجتماعی پر نمیکند.
.jpg?width=900)
