زندگی
نورعلی برومند در سال ۱۲۸۵ در تهران زاده شد. او از سن ۷ سالگی استعداد خویش را در موسیقی با نواختن تمبک بدون آن که از استادی تعلیم گرفته باشد نشان داد. پدرش میرزا عبدالوهابخان برومند جواهری (که اصالتاً اصفهانی بود) از جواهرشناسان معروف بود به دو چیز عشق میورزید: موسیقی و گل. باغچه خانهاش خانقاه اهل هنر بود و محفل هنرمندان سرشناسی چون درویشخان، سماع حضور، حسینخان اسماعیلزاده و سید حسین طاهرزاده بود.
از میان پسران او نورعلی به موسیقی روی آورد و محمودعلی به گل و گلپروری.
نورعلی آموزش تار را از ۱۳ سالگی نزد درویشخان آغاز کرد و ردیف مقدماتی درویش را در سه سال فرا گرفت. نورعلی با ابوالحسن صبا دوست و مأنوس بود و دوستی آنها از زمانی شروع شد که هر دو در نزد درویشخان نواختن تار و سهتار را فرا میگرفتند و درویشخان آنها را دوتا کوچولو نام نهاده بود. نورعلی در سن ۱۸ سالگی برای تحصیل به برلین رفت. او در این سفر سهتاری را که «روشنک» مینامید همراه خود برد، تا بتواند به تمرینهای خویش ادامه دهد. او در برلین نزد خانواده دکتری اقامت گزید. ضمن تحصیل دوره متوسطه به کنسرتها میرفت و کمکم به موسیقی غربی هم علاقهمند شد و پیانو آموخت. پس از بازگشت به ایران در ۲۲ سالگی، آموختن نتنویسی و ردیف را نزد موسی معروفی ادامه داد. پس از یک سال، دوباره به آلمان رفت و به تحصیل در رشتهٔ پزشکی پرداخت. پس از ۶ سال، به ناراحتی چشم مبتلا شد و برای درمان به سوییس رفت و سپس در سال ۱۳۱۴ به ایران بازگشت و مابقی عمر خود را در تهران و در محله امیریه سپری کرد. وی از آن زمان تا آخر عمر نابینا شد.
از اواخر سال ۱۳۱۰ تا ۱۳۳۰ برومند عمدتاً به مطالعه و آموزش موسیقی پرداخت. اگرچه با توجه به تسلطش به زبان آلمانی به صورت پاره وقت در مدارس و دانشکدهها تدریس میکرد. برومند به دعوت برونو نتل، اتنوموزیکولوگ آمریکایی، به ایلینوی رفت و طی یک دوره کوتاه یکماهه به معرفی موسیقی دستگاهی ایران پرداخت و بخشهایی از موسیقی ردیف را در آنجا ضبط نمود که هماکنون این ضبطها در آرشیو دانشگاه ایلینوی موجود هستند. در سال ۱۳۹۵ ضبطهای برومند در دانشگاه ایلینوی آمریکا توسط برونو نتل در اختیار محسن محسنی در ایران قرار گرفت.
او به آموختن تار و هم چنین سهتار و سنتور ادامه داد و ردیف موسیقی ایرانی را نیز نزد حبیب سماعی، موسی معروفی و اسماعیل قهرمانی فرا گرفت.
