غروب، غریب است. خسته است. انگار که مسافری از راه دور، حالا رسیده به نوک کوه و می خواهد کپه ی مرگش را بگذارد. شاید که سرش روی همان جفت کفش کهنه ی خودش قراری پیدا کند. غروب بوی تلخی می دهد. بوی انتها. برف ها هنوز روی زمین، کثیف و تیره و لگد شده، کپه کپه، سوگواری می کردند. سر به هم داده. خواهرانی تنها در گذر بی کسی. تپه هایی کوچک. چرک و تیره. گوشه ی پرده را کنار زده و از آن بالا کوچه را و مثلثی از خیابان اصلی را می بیند. یک هفته است که دیگر نه برف می بارد و نه باران. خورشید، توپ نارنجی بسکتبالی است که توی آب کثیف کم عمقی غلت می خورد و می رود که پشت زیگزاگ این قوطی های بلند گم و گور شود.