کتاب «پروین» هم مانند بسیاری از قصه‏‌ها، روایت‏گر دو مسیر متفاوت از زندگی دو نفر است که هر کدام مثل تمامی ما، سختی‏‌ها و خوشی‏‌های خود را دارند، اما گذر زمان این دو سرنوشت را به هم نزدیک می‏‌سازد. درست مانند همان مثال دو خطِ موازی در خطوط آهن قطار. در واقع هیچ‏گاه به هم نمی‏‌رسند ولی چشمان ما ـ که شاید تمثیلی از حقیقت بینی در دنیاست ـ آنچه را در دنیای امروز وجود ندارد به چشم فردا می‏‌بیند. روایت داستان ساده است و برای خواننده جذب کننده، و با همان «یکی بود، یکی نبودِ» همیشگی آغاز می‌شود. شاید هم این از آن دسته سادگی‏‌هایی است که مسیر داستان را در سهل‏‌ترین کلمات به پیش می‏‌برد و مخاطب را به دنبال خویش می‏‌کشاند. مثل زندگی بسیاری از ما که در هر سطح و طبقه اجتماعی، پستی و بلندی خاصِ خود را دارد و مجموعه تمامی آنها، سال‌های عمر ما را تشکیل می‏‌دهد. تنها تفاوت در این «یکی بودن»ها آن است که «یکی نبود» ندارد. این داستان یکی دیگر هم دارد، به موازات همان اولی!