می‌شد. مرا با زیبایی‌اش، با احتمالات بی‌پایان از تغییر و پیروزی‌اش به سخره می‌گرفت. مهم نبود چقدر برای گرفتنش برای اسیر کردنش در قلبم و تصاحب آن تلاش می‌کردم، هر بار مرا از سر باز می‌کرد. مثل سرنوشتم، حقیقت من خیلی قبل تو از تولدم در خونم نوشته شده بود و توسط کسانی که به دنبال نابودی‌ام بودند راهنمایی و گمراه می‌شدم. فکر می‌کردم دانستن حقیقت باعث می‌شود، روی سرنوشتم قدرت داشته باشم و به من اجازه می‌دهد آن را آن‌طور که خودم می‌خواهم شکل می‌دهم. فکر می‌کردم آنجا در نور در امنیت خواهم بود. اشتباه می‌کردم. آنجا نوری نبود که پیدایش کنم. فقط تاریکی برمی‌خیزد.