شخصیت اصلی داستان، فرمانده‌ای بی پروا در دریای جنوب است و شاید کمتر کسی اسم او را شنیده باشد اما ایران و مردمش بسیار به او مدیون هستند. برای دو قرن، استعمار، استوارانه تلاش کرده است تا هویت این جنگ‌سالار فداکار را به خاک بسپارد، گویی که او هرگز زندگی نکرده و اگر هم زندگی کرده، تنها یک دزد دریایی سرکش بوده است.
بیگانگان منتهای تلاش خود را کردند تا به او برچسب خطرناکترین دزد دریایی خلیج فارس و دریای عمان را بزنند و او را به همین ترتیب در دایره المعارف‌های عظیم دریایی خود بگنجانند، اما “بر جاده های آبی سرخ” نوشته شده تا این برچسب را با جسارت از جا بکند و مردی را که نه در خیال، بلکه در واقعیت برای دریای جنوب جنگیده، به مخاطبین بشناساند.