شهلا زرلکی نویسنده، منتقد ادبی و پژوهشگر ایرانی است که کار مطبوعاتی را از سال ۱۳۷۷ با نقد سینما آغاز کرد و سپس نقد ادبی را با زبانی روایی و قابلفهم ادامه داد. کتابهای او از بررسی آثار پائولو کوئیلو، ژوزه ساراماگو، گلی ترقی و زویا پیرزاد تا داستان و پژوهش دربارهٔ تجربههای زنان گستردهاند. «زنان، دشتان و جنون ماهانه» پژوهشی فرهنگی، تاریخی و اسطورهشناختی دربارهٔ قاعدگی است؛ اثری که از یک مقاله، واکنش زنان نویسنده و جستوجوی واژهٔ کهن «دشتان» شکل گرفت.
Shahla Zarlaki is an Iranian writer, literary critic and researcher. She began writing film criticism for the press in 1998 and developed a clear, narrative approach to literary criticism. Her books range from studies of Paulo Coelho, José Saramago, Goli Taraghi and Zoya Pirzad to fiction and research on women’s experience. «زنان، دشتان و جنون ماهانه» is her cultural, historical and mythological study of menstruation, developed from an earlier article, responses from women writers and her investigation of the old Persian word dashtan.
1 کتاب مرتبط در سایت ثبت شده است.
Shahla Zarlaki؛ صورت لاتین ثبتشده در منابع کتاب و ویکیمدیا کامنز.
۲۲ مرداد ۱۳۵۵ در تهران؛ برابر با ۱۳ اوت ۱۹۷۶.
دانشآموختهٔ زبان و ادبیات فارسی.
۱۳۷۷ با نقد سینمایی در روزنامهٔ «سلام»؛ نقد ادبی مستمر از ۱۳۷۸.
ویراستار فصلنامهٔ «رسانه» از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۵ و همکار چند روزنامه و ماهنامهٔ فرهنگی.
نقد خلاق با زبان ساده، روایت، تعلیق و توجه به زمینهٔ زندگی و کارنامهٔ نویسنده.
«جادوگر سرزمین سامبا»، «انسانگرای تمامعیار»، «خلسهٔ خاطرات» و «چراغها را من روشن میکنم».
«ما دایناسور بودیم»، «در خدمت و خیانت زنان»، «اعترافباز» و «زنان، دشتان و جنون ماهانه».
جزئیات خانواده در منابع مستقل و معتبر بررسیشده مستند نیست و در این صفحه بازنشر نمیشود.
نویسندهٔ «زنان، دشتان و جنون ماهانه»؛ نقش دادهٔ ساختاریافته برابر author است.
تولد در تهران.
آغاز فعالیت مطبوعاتی با نقد سینما در روزنامهٔ «سلام».
نقد ادبی مستمر و ویراستاری فصلنامهٔ «رسانه».
انتشار سه تکنگاری نخست دربارهٔ پائولو کوئیلو، ژوزه ساراماگو و آلبا دسس پدس.
دریافت جایزهٔ «نقد ادب و هنر» در حوزهٔ نقد ادبی.
انتشار مجموعهداستان «ما دایناسور بودیم».
انتشار «خلسهٔ خاطرات» دربارهٔ آثار گلی ترقی.
انتشار «چراغها را من روشن میکنم» و «در خدمت و خیانت زنان».
انتشار «زنان، دشتان و جنون ماهانه» با نشر چرخ.
شهلا زرلکی در ۲۲ مرداد ۱۳۵۵ در تهران به دنیا آمد و در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی تحصیل کرد. منابع زندگینامهای معتبر، آغاز نوشتن او را به نوجوانی پیوند میدهند؛ اما مسیر حرفهای مستندش از مطبوعات شروع میشود. او بعدها در گفتوگو با رادیو زمانه توضیح داد که از بیستویکسالگی نقد روزنامهای مینوشت و از همان ابتدا میخواست نقد برای خواننده روشن، زنده و روایی باشد.
زرلکی در ۱۳۷۷ با نوشتن یادداشت و نقد سینمایی در روزنامهٔ «سلام» وارد کار مطبوعاتی شد. از ۱۳۷۸ نقد ادبی و مقالههایش در نشریاتی چون «نقد سینما»، «بیدار» و «کتاب ماه ادبیات و فلسفه» منتشر شد و با روزنامههایی مانند «همشهری»، «صبح امروز» و «شرق» همکاری کرد. او بین سالهای ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۵ ویراستار فصلنامهٔ «رسانه» بود و تجربهٔ تحریریه را در کنار نقدنویسی پیش برد.
سه کتاب نخست او در فاصلهای کوتاه منتشر شدند: «جادوگر سرزمین سامبا» دربارهٔ پائولو کوئیلو در ۱۳۸۰، «انسانگرای تمامعیار» دربارهٔ ژوزه ساراماگو در ۱۳۸۱ و «زنان علیه زنان» با تمرکز بر آثار آلبا دسس پدس در ۱۳۸۲. این مسیر نشان میدهد که نقد او از آغاز فقط داوری یک کتاب نبود؛ نویسنده، زندگی، زمینهٔ اجتماعی و الگوهای فکری آثار را کنار هم میگذاشت.
زرلکی روش خود را «نقد خلاق» توصیف کرده است: نقدی که اصطلاحات تخصصی را پشت دیوار زبان دشوار پنهان نمیکند و میتواند مانند روایت، زمان و تعلیق داشته باشد. او در گفتوگوی مفصل خود با رادیو زمانه از سنتبو، منتقد فرانسوی، بهعنوان یکی از الگوهای فکریاش نام برد و گفت برای تحلیل یک نویسنده باید زندگینامه، زمینهٔ خانوادگی و جزئیات کارنامه را نیز سنجید؛ البته تنها جایی که منبع معتبر اجازه میدهد.
مجموعهداستان «ما دایناسور بودیم» در ۱۳۸۷ وجه دیگری از کار او را نشان داد. زرلکی با صراحت گفته است که داستاننویسی را دیرتر از نقد آغاز کرد و حتی بعضی داستانهای نخستین مجموعهاش را در بازخوانی بعدی ضعیفتر میدید. همین خودانتقادی، مرز میان منتقد و داستاننویس را در کار او جذاب میکند: او نه از اعتبار نقد برای مصونکردن داستانهایش استفاده کرد و نه خطاهای تجربهٔ اول را پنهان کرد.
«خلسهٔ خاطرات» در ۱۳۸۹ به بررسی آثار گلی ترقی پرداخت و «چراغها را من روشن میکنم» در ۱۳۹۲ جهان داستانی زویا پیرزاد را تحلیل کرد. همان سال «در خدمت و خیانت زنان» نیز منتشر شد؛ مجموعه گفتارهایی دربارهٔ تجربههای اجتماعی و زیستی زنان. در این آثار، زندگی روزمره، بدن، حافظه، خانواده و بازنمایی زن از حوزهٔ نقد ادبی فراتر میروند و به پرسشهای فرهنگی تبدیل میشوند.
پیش از کتاب، زرلکی مقالهای با عنوان «جنون ماهانه و زنان نویسنده» نوشته بود و میپرسید چرا قاعدگی و نشانگان پیش از آن در داستانهای زنان بهندرت مستقیم دیده میشود. نامهها و تماسهای زنان نویسنده پس از انتشار مقاله، کمبود پژوهش فارسی دربارهٔ موضوع و پیشنهاد سعید طباطبایی او را به گسترش تحقیق تشویق کرد. او در متون پهلوی به واژهٔ «دشتان» رسید و تاریخ، دین، اسطوره و باورهای بومی را در کتابی که در ۱۳۹۵ منتشر شد کنار هم قرار داد. این اثر پژوهش فرهنگی است، نه راهنمای تشخیص یا درمان پزشکی.
منابع حرفهای استفادهشده برای این صفحه، تاریخ و محل تولد، تحصیلات، مسیر مطبوعاتی، کتابها، جوایز و شیوهٔ نقد زرلکی را ثبت میکنند. نام پدر و مادر، جزئیات همسر یا فرزند و دیگر اطلاعات خصوصی در منابع معتبر و مستقلی که برای این صفحه بررسی شدند مستند نشدهاند؛ بنابراین به جای بازنشر مطالب وبسایتهای شایعهمحور، این بخش آگاهانه به کارنامهٔ قابلراستیآزمایی محدود شده است.
No account yet?
Create an Account