ژوزه مائورو ده واسکونسلوس (José Mauro de Vasconcelos؛ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۰ تا ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۴) رماننویس برزیلی بود که فاصلهٔ میان فقر، رنج کودکانه و نیروی نجاتبخش خیال را به زبانی روشن و عاطفی روایت کرد. او در بانگوِ ریو دو ژانیرو در خانوادهای بسیار کمدرآمد به دنیا آمد، کودکی را نزد خویشاوندان در ناتال گذراند و در پانزدهسالگی تنها به ریو بازگشت. پیش از آنکه نویسندگی حرفهٔ اصلیاش شود، مربی بوکس، کارگر مزرعه و کارخانه، جویندهٔ معدن، باربر موز، بازیگر سینما، روزنامهنگار و گویندهٔ رادیو بود. تجربههای سفر و کار وارد رمانهایی چون «موز وحشی» شد؛ «روزینیا، قایق من» نخستین موفقیت بزرگ او بود و «درخت پرتقال شیرین من» در ۱۹۶۸ شهرت جهانی یافت. «خورشید را بیدار کنیم» در ۱۹۷۴ زندگی زهزه را پس از آن رمان ادامه داد. منابع منتخب نام والدین، همسر یا فرزندان او و نیز علت پزشکی مرگ را با سند روشن ثبت نمیکنند؛ این صفحه آن اطلاعات را حدس نمیزند.
José Mauro de Vasconcelos (26 February 1920–24 July 1984) was a Brazilian novelist whose fiction brought together poverty, childhood pain and the sustaining force of imagination. Born in Bangu, Rio de Janeiro, into a very poor family, he spent much of his childhood with relatives in Natal and returned alone to Rio at fifteen. Before writing became his central career, he worked in roles that included boxing trainer, farm and factory worker, prospector, banana carrier, film actor, journalist and radio announcer. Travel and manual work fed novels such as Banana Brava; Rosinha, Minha Canoa brought his first major readership, and the autobiographical O Meu Pé de Laranja Lima became his best-known work in 1968. Vamos Aquecer o Sol, published in 1974, continues Zezé’s story. The selected dependable sources do not clearly document his parents’ names, spouse, children or a medical cause of death, so none is invented here.
4 کتاب مرتبط در سایت ثبت شده است.
José Mauro de Vasconcelos؛ صورت فارسی منتخب: ژوزه مائورو ده واسکونسلوس.
۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۰، بانگو در ریو دو ژانیرو، برزیل.
۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۴، سائو پائولو؛ ۶۴ ساله.
بخش مهمی از کودکی را نزد خویشاوندان در ناتال گذراند.
شناگر حرفهای شدن؛ در چند رقابت شنا جایزه گرفت.
چند دورهٔ آموزش عالی را آغاز کرد، اما هیچکدام را به پایان نرساند.
مربی بوکس، کشاورز، کارگر، جویندهٔ معدن، باربر موز، بازیگر، روزنامهنگار و گویندهٔ رادیو.
Banana Brava یا «موز وحشی»، ۱۹۴۲.
Rosinha, Minha Canoa در آغاز دههٔ ۱۹۶۰.
O Meu Pé de Laranja Lima یا «درخت پرتقال شیرین من»، ۱۹۶۸.
نویسندهٔ Vamos Aquecer o Sol یا «خورشید را بیدار کنیم»، منتشرشده در ۱۹۷۴.
کودکی، فقر، تنهایی، خشونت، طبیعت، محبت و قدرت خیال.
نام والدین، خواهر و برادر، همسر و فرزندان در منابع معتبر منتخب بهطور روشن تأیید نشد.
در منابع معتبر منتخب مشخص نشده است؛ تاریخ و مکان مرگ تأیید شدهاند.
پرترهٔ هویتسنجیشده با مجوز بازنشر روشن پیدا نشد؛ تصویر عمداً خالی است.
تولد در ۲۶ فوریه در بانگو، ریو دو ژانیرو.
گذراندن بخشی از کودکی نزد خویشاوندان در ناتال و تجربهٔ فقر خانوادگی.
بازگشت تنها به ریو در پانزدهسالگی و آغاز دورهای از شغلهای گوناگون.
انتشار نخستین رمان، Banana Brava، با الهام از تجربهٔ مناطق معدن.
انتشار Arara Vermelha و ادامهٔ روایت زندگی و طبیعت برزیل.
انتشار Rosinha, Minha Canoa و شکلگیری نخستین موفقیت گسترده نزد خوانندگان.
انتشار As Confissões de Frei Abóbora.
انتشار O Meu Pé de Laranja Lima و رسیدن به شهرت ملی و جهانی.
انتشار Rua Descalça و O Palácio Japonês.
انتشار O Veleiro de Cristal.
انتشار Vamos Aquecer o Sol؛ ادامهٔ داستان زهزه.
انتشار A Ceia.
انتشار O Menino Invisível و Kuryala: Capitão e Carajá.
درگذشت در ۲۴ ژوئیه در سائو پائولو، در ۶۴سالگی.
ژوزه مائورو ده واسکونسلوس در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۰ در بانگو، محلهای در ریو دو ژانیرو، به دنیا آمد. خانوادهاش بسیار فقیر بود و او بخشی از کودکی را دور از خانه، نزد خویشاوندان در ناتالِ ایالت ریو گرانده دو نورته، گذراند. همین جابهجایی، تنهایی کودک و تفاوت میان امنیت مادی و محبت بعدتر به مصالح اصلی جهان زهزه تبدیل شد. منابع معتبر منتخب نام پدر و مادر و خواهران یا برادران او را یکدست و مستند ثبت نمیکنند؛ بنابراین این صفحه از افزودن نامهای حدسی خودداری میکند.
زندگینامهٔ کتابخانههای شهرداری سائو پائولو میگوید رؤیای کودکی او شناگر حرفهای شدن بود و در چند رقابت نیز جایزه گرفت. در پانزدهسالگی تنها به ریو دو ژانیرو بازگشت و برای تأمین زندگی به کارهای گوناگون روی آورد. چند دورهٔ آموزش عالی را آغاز کرد، اما هیچیک را به پایان نرساند. مسیر واقعی او بیش از کلاس درس از سفر، مشاهده و تماس نزدیک با گروههای مختلف اجتماعی شکل گرفت.
فهرست شغلهای جوانی او نامعمول است: مربی بوکس، کشاورز، کارگر، جویندهٔ معدن، باربر موز، بازیگر سینما، روزنامهنگار و گویندهٔ رادیو. این کارها صرفاً حاشیهٔ زندگینامه نیستند؛ رفتن به ناحیههای معدن و آشنایی با جویندگان ثروت، زمینهٔ نخستین رمانش «موز وحشی» را ساخت. سفر در نقاط مختلف برزیل نیز به او امکان داد زندگی حاشیهنشینان، کارگران و مردم مناطق دور از مرکز را از نزدیک ببیند.
«موز وحشی» در ۱۹۴۲ منتشر شد و جهان خشن جویندگان معدن را به ادبیات آورد. در دهههای بعد رمانهایی چون «گل سرخ من، قایق من»، «کورهراه»، «طوطی سرخ» و «باران سیلابی» نوشت. «روزینیا، قایق من» در آغاز دههٔ ۱۹۶۰ نخستین موفقیت بزرگ او نزد خوانندگان شد و نشان داد میتواند طبیعت، افسانه و زندگی روزمره را در یک روایت روان کنار هم بنشاند.
«درخت پرتقال شیرین من» در ۱۹۶۸ منتشر شد و تجربههای شخصی کودکی را با تخیل روایی درآمیخت. زندگینامهٔ رسمی کتابخانهٔ شهرداری سائو پائولو فروش بیش از ۲۱۷ هزار نسخه را فقط در ماههای نخست ثبت میکند. موفقیت گستردهٔ کتاب از یک تناقض میآید: زبان و نگاه کودکانه است، اما فقر، خشونت، فقدان و نیاز به محبت را کوچک یا بیخطر نشان نمیدهد. کتاب به زبانهای فراوان ترجمه و برای سینما و تلویزیون اقتباس شد.
«خورشید را بیدار کنیم» با عنوان اصلی Vamos Aquecer o Sol در ۱۹۷۴ منتشر شد. زهزه اینبار با خانوادهٔ فرزندپذیرش در ناتال زندگی میکند و در مدرسهٔ کاتولیک درس میخواند، اما هنوز برای گفتن ترسها و نیازهایش به همراهان خیالی پناه میبرد. ناشر پرتغالی کتاب آن را داستان عبور از کودکی به نوجوانی معرفی میکند. این دنباله نشان میدهد رفاه تازه بهتنهایی زخمهای گذشته را درمان نمیکند و کودک همچنان به توجه، گفتوگو و احساس دوستداشتهشدن نیاز دارد.
واسکونسلوس نزد خوانندگان محبوب و بارها تجدیدچاپ شد، اما بخشی از نقد ادبی برزیل زبان عاطفی و دسترسپذیر او را جدی نمیگرفت. کتابخانهٔ شهرداری سائو پائولو همین دوگانگی را صریح ثبت کرده است: نویسندهای حاشیهای نزد برخی منتقدان و در عین حال تحسینشده نزد عموم. ماندگاری بینالمللی زهزه نشان داد پیوند تجربهٔ محلی برزیل با احساسات قابلفهم کودکی، مرز زبان و کشور را پشت سر میگذارد.
او تا پایان زندگی به انتشار رمان ادامه داد؛ از «شام آخر» در ۱۹۷۵ تا «پسر نامرئی» و «کوریالا» در سالهای پایانی دههٔ ۱۹۷۰. واسکونسلوس در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ در سائو پائولو و در ۶۴سالگی درگذشت. منابع منتخب تاریخ و مکان مرگ را تأیید میکنند، اما علت پزشکی مرگ را با سند روشن گزارش نمیکنند. نام همسر، فرزندان و جزئیات قابلاتکای دیگری از زندگی خانوادگی نیز در این مجموعه منابع تثبیت نشده است.
چند پرتره در صفحههای ناشر و نهادهای فرهنگی دیده میشود، اما برای هیچکدام مجوز بازنشر آزاد و روشن پیدا نشد. همچنین نتیجهٔ جستوجوی ویکیمدیا با خوزه واسکونسلوسِ مکزیکی اشتباه میشود. برای جلوگیری از این خطای هویتی و نقض حق نشر، این صفحه فعلاً بدون عکس است و تنها پس از یافتن تصویر هویتسنجیشده با مجوز صریح بهروزرسانی خواهد شد.
No account yet?
Create an Account