برای شناخت آثار احمد محمود، باید از نخستین مجموعه داستان کوتاه او یعنی «مول» که در سال ۱۳۳۸ چاپ شد، آغاز کرد. مجموعه‌‌ای که حضور او را در مقام نویسنده‌‌ای جستجوگر و قدرتمند اعلام داشت. داستان‌های «مول» و بیشتر داستان‌های مجموعه‌های «دریا هنوز آرام است» (۱۳۳۹) و «بیهودگی» (۱۳۴۱) سرشار از مشاهدات دقیق دربارۀ کار و زندگی مردم عادی است. درواقع می‌توان گفت گسترۀ قصه‌های او سرزمین عطش‌ناک جنوب و زندگانی ساده اما پررنج مردم آن دیار است. این داستان‌ها غالبا کوتاه هستند و گفتگوی درونی در آنها غلبه دارد و با ایجاز نوشته شده‌‌اند که واقعیت‌های اجتماعی را بیان می‌کنند.

To understand the works of Ahmad Mahmoud, one must begin with his first short story collection, The Mullah (Mol), published in 1959 (1338 in the Iranian calendar). This collection announced his presence as a probing and powerful writer. The stories in The Mullah, as well as most of the stories in his later collections, The Sea Is Still Calm (1339/1960) and Futility (1341/1962), are full of keen observations about the work and lives of ordinary people. In fact, it can be said that the scope of his stories is the thirsty land of the south and the simple yet hard lives of its people. These stories are mostly short, dominated by internal dialogue, and written with conciseness that vividly conveys social realities.