نگاه در سکوت | جیدو کریشنامورتی | ترجمه محمدجعفر مصفا | نشر قطره

«نگاه در سکوت» مجموعه‌ای در حوزه خودکاوی و فلسفه زندگی از جیدو کریشنامورتی (Jiddu Krishnamurti) با ترجمه محمدجعفر مصفا (Mohammad-Jafar Mosaffa) است. متن در شانزده فصل به ذهن و شرطی‌شدگی، لذت و میل، خشم و نفرت، ترس، آزمندی، تضاد، آشفتگی، رابطه، عشق، مرگ و مراقبه نزدیک می‌شود. روش کریشنامورتی ارائه یک نظام اعتقادی یا دستور آماده نیست؛ او خواننده را وادار می‌کند ببیند هنگام مشاهده یک احساس چه اندازه خاطره، نام‌گذاری، داوری و میل به فرار میان او و تجربه حاضر قرار می‌گیرد. یکی از محورهای مهم کتاب جداییِ فرضی میان «مشاهده‌کننده» و «مشاهده‌شونده» است: اگر ترس را چیزی بیرون از خود بدانیم، ذهن فوراً می‌کوشد آن را سرکوب، توجیه یا مهار کند و کشمکش تازه‌ای می‌سازد. در بحث رابطه نیز تصویرهای انباشته از گذشته ممکن است جای دیدن انسان واقعی را بگیرند. «سکوت» در عنوان به خاموشی تحمیلی یا تمرین مکانیکی اشاره ندارد؛ مسئله، گوش‌دادن و دیدن بدون نتیجه‌گیری شتاب‌زده است. ترجمه مصفا این پرسش‌ها را با زبان فارسیِ آشنای حوزه خودشناسی در اختیار خواننده می‌گذارد. این کتاب جایگزین روان‌درمانی یا درمان پزشکی نیست؛ بهتر است آن را متنی فلسفی برای پرسشگری درباره سازوکار ذهن، ترس و رابطه خواند.

مشخصات کتاب | Book Details

Looking in Silence is a Persian collection on self-inquiry and the philosophy of everyday life by Jiddu Krishnamurti, translated by Mohammad-Jafar Mosaffa. Across sixteen chapters, the book approaches conditioning, pleasure and desire, anger and hatred, fear, greed, conflict, mental confusion, relationship, love, death and meditation. Krishnamurti does not offer a creed or a ready-made programme. Instead, he asks readers to notice how memory, naming, judgement and the wish to escape can stand between attention and a present feeling. A central line of inquiry concerns the assumed separation between the “observer” and the “observed.” When fear is treated as an object outside the self, the mind immediately tries to suppress, justify or control it and creates further conflict. In relationship, accumulated images of another person may likewise replace direct contact with the person who is actually present. The “silence” of the Persian title does not mean imposed muteness or a mechanical technique; it points towards listening and looking without a rushed conclusion. Mosaffa’s translation places these questions within the familiar Persian vocabulary of self-knowledge. The book should not be presented as a substitute for psychotherapy or medical care; it is best read as a philosophical invitation to investigate mind, fear, attention and relationship.