بیا؛ بنشین که بینم من دوباره روی ماهت را؛ مگیر، ای ماه رخشان رخ! دمی از من نگاهت را. دل ما را که در آن دام چین در چین درافتاده ست، نکو می دارو مشکن، ای شگفتی آفرین مه! پایگاهت را. پریشان گر نخواهی کرد نوشین خواب دلها را، میفشان خرمن زلف شب انگیز سیاهت را. بگفتم: راز دل گویم مگر با آن زنخدانت؛ به تاراتار تاری ها، نیابم راه چاهت